કદીક  મારા સરનામે સૈ આવે તારો કાગળ

 નહીંતર મારે આંગણ વરસે તું પોતે થઇ વાદળ...

 ભર વરસાદે ઉભે મારગ ભીંજાવાની રમત આપણે કેવી રમતાં?

વળી કદી તો ભર બપ્પોરે જગ આખાની કરી ગોઠડી ગામ ગજવતાં!

 થતું મને કે

 હજી ય એવા દિવસો આવે

  લઈ સ્મરણોનું ઝાકળ.....

 એકબીજાનાં સપનાંઓને સંકોરીને સાથે વહેતાં, યાદ તો છે ને?

કશાક અંગત અંધારાં પણ વહેંચીવહેંચી સાથે સહેતાં યાદ તો છે ને?

જરીક થંભે 

સમય, કદી,તો દઉં ઓલવી

દૂરતાનો દાવાનળ......

 હા અચાનક મૌન થઇ ગઈ વાંસળી
 શ્વાસ લઇ કોના ઢળી ગઈ વાંસળી?

 શબ્દથી    શણગારતી'તી   સૂર  જે
સાવ કાં સૂનમૂન થઇ ગઈ વાંસળી?

  લાગણી જ્યાં  ફૂંકથી  સરતી  હતી
 એ કંઠનો ડૂમો બની ગઈ વાંસળી?

 આંગળીઓ અંધ- શોધે  છેદને
 સૂર શું સાતે ગળી ગઈ વાંસળી?

બ્રહ્મની  માયાનું  કેવળ  રૂપ  એ
લો બ્રહ્મમાં પાછી ભળી ગઈ વાંસળી!

            *****

 કંઈ કેટલું ય માંગ્યું ઈશ્વર કને

 ને એણે આપ્યું ય.

 ને બીજું પણ કેટલું ય..માંગ્યા વગર. 

  આજે ય  કૈંક જોઈએ છે

પણ માંગવું નથી ...

જોવું છે એ માંગ્યા વગર આપે છે કે નહીં!

મારા સ્વને, સત્વને અને ગૌરવને જાળવીને

હું હાથ લંબાવું એ પહેલા જ એ આપે 

એમાં મારી જ નહીં

હવે તો એની પણ શોભા!

માગણ નથી થવું મારે -

મારે તો પામવું છે.

એને સમજાતું તો હશે ને કે 

ઈશ્વર એ છે-હું નહીં!